Rachel Entrekin – de Cocodona 250 en “waarom niet?”
Rachel Entrekin won onlangs de Cocodona 250, en laat dit een gigantische inspiratie zijn voor alle lopers – en vrouwen in het bijzonder. Ze liet zien dat we er niet alleen toe doen, maar dat we tot het onmogelijke in staat zijn.
Een prestatie van wereldformaat
Even ter herinnering voor wie de race niet kent: de Cocodona 250 is een loodzware tocht van 250 mijl door Arizona. Dat is iets meer dan 400 kilometer, met maar liefst 12.000 hoogtemeters. Het vorige parcoursrecord stond op naam van ultra-legende Courtney Dauwalter met 72 uur. Rachel ramde daar een waanzinnige tijd van 56 uur en 25 minuten uit. Ze was daarmee niet alleen de snelste vrouw, maar de overall winnaar. Ze liet alle mannen ver achter zich.
De “Ja, maar…”-cultuur op sociale media
Juist die algemene overwinning zorgde voor een explosie aan reacties op sociale media. Naast de overstelpende hoeveelheid lof, zag ik ook de zogenaamde ‘valse’ positieve reacties. Misschien waren ze niet kwaad bedoeld, maar ze voelden toch denigrerend aan. Reacties zoals: “Proficiat, maar er deden dit jaar geen topmannen mee aan de start,” halen de glans van haar prestatie af.
Het is een vreemd fenomeen. Als Sebastian Sawe een wereldprestatie neerzet op de weg, hoor je niemand zeggen: “Ja, maar er deden geen topvrouwen mee.” Waarom kunnen we een fenomenale prestatie niet gewoon vieren voor wat het is, zonder er direct een relativerende kanttekening bij te plaatsen?
Wetenschap versus wilskracht
Dan waren er nog de reacties over de fysiologie: “Ik dacht altijd dat vrouwen beter waren op de extreem lange afstanden, dus het is logisch dat ze won.” Experts zoals Steve Magness hebben dit uitvoerig geanalyseerd. Hoewel vrouwen vaak efficiënter zijn in vetverbranding en beter bestand zijn tegen slaapgebrek en extreme vermoeidheid, behouden mannen puur biologisch gezien (hartlongcapaciteit en spiermassa) een voordeel van ongeveer 10 tot 12%, zelfs op de ultra-afstanden.
Of dat onderzoek nu de absolute waarheid is of niet – er verschijnen ook steeds vaker studies die suggereren dat de kloof op de ‘echt lange’ stukken bijna verdwijnt – het maakt de prestatie van Rachel niet minder uitzonderlijk. Ze liep een ongelooflijke race in een tijd die niemand voor mogelijk hield. Punt.
De kracht van: “Waarom niet?”
Eerlijk is eerlijk: ik kende Rachel Entrekin hiervoor niet. Maar haar verhaal heeft me geraakt. Niet omdat ik zelf de ambitie heb om 400 kilometer te rennen (absoluut niet!), maar vanwege haar mentale proces.
Ze vertelde na de finish dat ze onderweg last kreeg van het imposter syndrome. Je kent het wel: die stem in je hoofd die fluistert dat je hier niet hoort, dat je geluk hebt of dat je door de mand gaat vallen. Rachel draaide die negatieve spiraal om met één simpele vraag: “Waarom niet?”
Waarom zou ik deze race niet kunnen winnen? Waarom zou ik dit tempo niet kunnen vasthouden? Die vraag is een enorme eye-opener. Het haalt de beperkingen weg die we onszelf vaak opleggen nog voordat we aan de start staan.
Wat we hiervan meenemen
Laten we stoppen met het zoeken naar excuses waarom iemand heeft gewonnen en gewoon bewonderen wat er is neergezet. Rachel Entrekin heeft de lat voor de ultra-loopwereld verlegd.
Onthoud haar prestatie, maar onthoud vooral haar mantra voor je volgende zware training of die wedstrijd waar je stiekem een beetje bang voor bent. Als die twijfel toeslaat, vraag jezelf dan af: “Waarom eigenlijk niet?
