Mijn eerste loop van het nieuwe jaar zit erop. Oorspronkelijk was het plan om hier een referentietijd voor mijn 10 km neer te zetten, maar die gedachte liet ik al snel varen. Bos en trappen? Nope, niet mijn ding. Dan maar een loopje voor de gezelligheid, dat kan natuurlijk ook.

Nadat ik mijn vriendin Carolien had opgepikt, vertrokken we richting Antwerpen. Op dat vroege uur vonden we vlot een parkeerplaats, al moesten we nog 1,5 km wandelen naar de start. Ideaal als opwarming, toch? De start en finish bevonden zich aan het Bosuilstadion. Groot voordeel: er waren fatsoenlijke toiletten én we konden binnen even ontsnappen aan de ochtendkou.

De start: hobbelen en tetteren

Nadat we onze startnummers hadden gehaald, konden we lekker warm binnen wachten. Er werd gestart in waves; je mocht vrij vertrekken tussen bv 9:00 u en 9:30 u. Toen onze tijd daar was, begaven we ons rustig naar de startboog. Na even aanschuiven waren we weg!

Carolien loopt een tikkeltje sneller dan ik, dus zij trok haar eigen plan. Ik had zoals altijd het gezelschap van mijn man. Hij zou makkelijk sneller kunnen, maar hij hobbelt liever naast mij terwijl hij mijn oren van de kop tettert.

Het begon al direct “goed”: een grasveld en een bospaadje. Begrijp me niet verkeerd, ik loop best graag eens in het bos, maar zo vlak na de start op zo’n smal pad? Dat was niet ideaal. Vooral als je niet van de snelsten bent, krijg je al snel het gevoel dat je “onder de voet” wordt gelopen. De snellere lopers hadden niet altijd het geduld om even in te houden op plaatsen waar passeren lastig was. Dat zorgde ervoor dat ik me af en toe niet echt op mijn plek voelde.

De ijspiste en de trommels

Na een kleine 3 km kwam de splitsing voor de 5 km. Ik twijfelde even, want mijn enkel had de voorbije dagen nogal lastig gedaan. Maar eigenlijk voelde ik me prima, dus ik besloot toch voor de volledige 10 km te gaan.

Onderweg was het verrassend rustig. Geen massa’s publiek langs de kant, maar op twee punten stonden er trommels die de stilte (en het getetter van mijn man) even doorbraken. Dat gaf wel een welkome boost!

Ineens werden we een gebouw binnengestuurd. We bleken dwars door de ijspiste van Deurne (Antwerp Phantoms) te lopen: trap omhoog, langs het ijs, weer naar beneden, langs de tweede piste en weer naar buiten. Voor mij was dit echt geen meerwaarde. Bij een urban trail verwacht je zoiets, maar bij een parkloop hoeft dat voor mij echt niet. Eenmaal weer buiten mochten we een atletiekpiste op voor de bevoorrading. Die was gelukkig top: water, isotone drank, zoute koekjes (echt een aanrader!), colaflesjes en appelsienen (al blijf ik dat laatste een gedoe vinden tijdens het lopen).

Kasseien en de laatste loodjes

De route bleef afwisselend: bospad, verhard, veld, fietspad… en toen was daar ineens een stuk kasseien. Als er iets is waar ik een bloedhekel aan heb, dan is het dat wel. Dat stuk heb ik dus gewoon gewandeld. Die oneffenheden in het terrein begonnen mijn enkel geen deugd te doen. Zodra ik voelde dat het te onstabiel werd voor mijn “pootje”, koos ik voor veiligheid en wandelde ik even.

Langzaam zagen we het stadion in de verte weer verschijnen. We werden naar de achterkant geleid: trap op (ik dacht dat we die gehad hadden!), een stukje over het veld, wéér een trap op, langs de tribune naar binnen en via een trap weer naar beneden richting de finish.

Het verdict: pure opluchting

Na het afklokken voelde ik vooral één ding: opluchting. Opluchting dat het erop zat, dat mijn enkel het gehouden had en dat de trappen eindelijk voorbij waren. We namen onze medaille in ontvangst, schoten de noodzakelijke selfie en zochten Carolien op om ervaringen uit te wisselen.

We sloten de dag af met een welverdiend glaasje cava, want we waren weer eens “topvoorbereid” (not) en keerden tevreden huiswaarts. De organisatie was goed, de medaille prachtig en de sfeer was oké, maar het parcours? Dat is simpelweg niet mijn ding. Volgend jaar zoek ik iets vlakkers uit!