2025: Van onverwachte hoogtemeters tot sfeerloze kilometers
Terwijl de laatste dagen van 2025 wegtikken, blik ik graag even terug. De doelen die ik begin dit jaar met frisse moed op papier zette, zijn allemaal gepasseerd. Tijd om de balans op te maken, de loopschoenen even (figuurlijk) aan de haak te hangen en stiekem al naar 2026 te kijken.
Het was, zacht uitgedrukt, een bewogen jaar. Waar ik vroeger misschien focuste op de klok, stond 2025 volledig in het teken van afstand. Opbouwen, kilometers maken en die grens verleggen. Tempo en tijd? Die lieten we lekker links liggen.
Het originele strijdplan zag er zo uit:
- 23 februari: Nationaal Park Marathon Hoge Kempen (8km)
- 13 april: EK Running Brussel – Leuven (10 km)
- 27 april: Antwerp 10 Miles
- 2 november: Halve Marathon Brussel
Een mooie lijst, toch? Maar zoals dat gaat met plannen… liep het net even anders.
De valse start
Het begon al goed met een DNS (Did Not Start) bij mijn allereerste doel: de 8 km in Nationaal Park Hoge Kempen. Waarom? Eerlijk, ik weet het zelf niet meer precies. Waarschijnlijk voelde ik me er mentaal nog niet klaar voor. Het ironische? Diezelfde dag liep ik thuis wél 12 kilometer. Waren het de hoogtemeters die me afschrikten? Geen idee, maar het startschot heb ik daar in ieder geval gemist.
Leuven: Bergen verzetten
Lang tijd om te treuren was er niet, want het volgende doel stond al voor de deur: het EK Running in Leuven. Als ik de vorige race had overgeslagen vanwege hoogtevrees, dan was dit karma. Ik was even vergeten dat Leuven allesbehalve vlak is. Oeps. Ik ging erheen zonder tijdsdoel – al heb je stiekem natuurlijk altijd wel een hoopje – en dat bleek de juiste instelling. Ondanks het pittige parcours viel het reuze mee. Netjes gelopen en een tijd waar ik op dat moment trots op mocht zijn.
Lees het volledige verslag van Leuven hier Mijn ‘rustige training’ in Leuven liep iets uit de hand 😅
Antwerpen: Zweten en genieten
Amper bekomen van de Leuvense heuvels, stond de Antwerp 10 Miles al op de agenda. Het jaar ervoor stond ik nog als supporter langs de kant (en wat miste ik het toen om mee te doen!), dus de goesting was groot. De angst voor de hitte trouwens ook. Waarom moet het in april soms ineens zomer zijn? De finish leek soms eindeloos ver door de warmte, maar de sfeer maakte alles goed. Ik heb hem uitgelopen én genoten.
Lees hoe ik de hitte trotseerde Verdwaald, verhit, verslagen… en toch gefinisht dankzij de supporters
De onverwachte wending: Eindhoven
Na Antwerpen was het plan simpel: rustig herstellen en opbouwen naar de grote finale in Brussel in november. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ergens halverwege het jaar kriebelde het: Eindhoven. De sfeer is daar altijd zo tof. Dus, impulsief als ik ben, voegde ik de Halve Marathon van Eindhoven (12 oktober) toe aan de kalender.
Toen de datum dichterbij kwam, sloeg de twijfel toe. Ben ik wel klaar? Is dit niet te snel na de zomer? En die tijdslimieten… Als tragere loopster blijft dat toch altijd een dingetje in je achterhoofd. Ik besloot de knop om te draaien: “Ik loop dit gewoon als training voor Brussel en ik zie wel waar het schip strandt.” En wat bleek? Ik verraste mezelf compleet door hem gewoon uit te lopen! Zonder druk presteerde ik blijkbaar het best. Een enorme boost voor mijn loopvertrouwen.
Lees hier mijn raceverslag van Eindhoven Halve marathon van Einhoven 2025: een onverwachte finish
De anti-climax: Brussel
En toen… Brussel. De race waar eigenlijk heel mijn jaar in het teken van stond. Ik zal er niet omheen draaien: het was een teleurstelling. Het lopen ging niet zoals gehoopt, waardoor ik het grootste deel heb moeten wandelen. Ik heb de finish wel gehaald – opgeven staat niet in mijn woordenboek – maar leuk is anders. Dat wandelen was op zich nog geen ramp geweest als de omgeving je erdoorheen sleurt, maar dat miste ik volledig. Het parcours was niet denderend en de sfeer was op veel plekken onbestaande. Een bittere pil na de euforie van Eindhoven.
Mijn eerlijke mening over Brussel lees je hier halve marathon Brussel 2025]
De les van 2025
Als ik nu terugkijk op het afgelopen jaar, is er één rode draad… of beter gezegd, het ontbreken ervan: regelmaat. Mijn trainingen gingen met pieken en dalen. Drie keer per week lopen was soms een zware opgave, en er waren weken dat ik al blij was als ik mijn loopschoenen twee keer aanhad. Natuurlijk waren er topweken met 3 à 4 trainingen, maar het gevoel bleef knagen dat ik geen vast ritme te pakken kreeg.
En dat is meteen mijn grootste werkpunt voor 2026. Geen gekke tijden, geen extreme afstanden, maar gewoon: regelmaat.
Op naar een consistent 2026!
