Mijn perfectionisme als saboteur
Mijn leven? Dat is op het eerste gezicht een meesterwerk van planning. Gekleurde tijdsblokken, to-do lijsten, het hele arsenaal. Zonder die structuur drijf ik namelijk weg op een zee van uitstelgedrag en verdwaalde gedachten. Je zou denken: ‘Top, die heeft haar zaakjes voor elkaar.’
Plot twist: diezelfde planning is ook meestal mijn grootste valkuil.
Want ondanks al die structuur gebeurt het. De blog valt stil. De posten op sociale media verdwijnen. De taken raken niet af. Ik kom pas écht in actie tegen de deadline.Herkenbaar?
Recent luisterde ik een podcast over perfectionisme en de samenhang met uitstelgedrag en… klik. Alles viel op zijn plek. Dat ‘last hebben van perfectionisme’ is zoveel meer dan alleen de puntjes netjes op de ‘i’ willen zetten.
Het is faalangst. Het is uitstellen, puur omdat je doodsbang bent dat het resultaat niet perfect zal zijn.
En dit gebeurt hier, op deze blog heel veel. Mijn map ‘concepten’ puilt uit. Ideeën waar ik enthousiast over was, maar die het daglicht nooit zagen. Waarom? De innerlijke criticus die fluistert:
- ‘Wat gaan de mensen hiervan denken?’
- ‘Weet je hier wel genoeg over?’
- ‘Is dit wel goed genoeg?’
Publiceren voelde onveilig, want dan kon iedereen zien dat ik niet perfect was. Dus… niets.
Goed genoeg
Dat ‘goed genoeg’ is een concept dat ik momenteel volop aan het herdefiniëren ben. Het zit me dwars bij mijn studie: samenvattingen die ik keer op keer herbegin omdat ze ‘niet netjes’ zijn. Oefeningen die ik tot in het absurde opnieuw maak tot ze foutloos zijn. Een 6/10 voelt als falen, een 8/10 is ‘oké, nipt’.
En hier komt de extra spice: mijn autisme (ja ik heb er een vorm van, maar ssttt).
Dat ‘auttische kantje’ in mij schreeuwt om structuur, voorspelbaarheid en regelmaat. Je ziet de paradoxale nachtmerrie: mijn hoofd wil de perfecte planning, maar mijn perfectionisme saboteert elke poging. Ik heb elke hippe planner op de markt getest, en geen enkele hield ik vol. Ze vertrekken vaak vanuit een ‘doe-het-allemaal’-gedachte die voor een perfectionist verlammend werkt.
Mijn (imperfecte) systeem
Mijn huidige ‘systeem’? Het is geen revolutie, maar het helpt.
Ik gebruik nog steeds gekleurde tijdsblokken als richtlijn. Ze geven overzicht in mijn week, zonder me te overweldigen met de 101 rollen die ik speel (blogger, student, loopdiva, …).
Daarnaast: een simpele weekplanner. Per dag schrijf ik concrete taken. Niet ‘studeren’, maar ‘Engels module 1: woordenschat’.
Stel ik dan niets meer uit? Sure I do. Maar ik heb een houvast.
Het grootste verschil zit echter in mijn hoofd. Ik heb besloten dat ‘bijna perfect’ ook gewoon ‘goed genoeg’ is. Als ik vroeger dacht: ‘deze blog is nog niet af’, dan verdween die in concepten. Als ik echt vast kwam te zitten, verdween ik van de radar. Stilte op de blog, stilte op social media.
Daarmee stop ik. Concepten gaan niet meer uitsterven. Reels worden geplaatst. Dan is die post maar voor 80% af. Weet je wat? Mijn 80% is voor een ander misschien wel 100%. (En voor sommigen misschien 60%, maar die negeren we even vakkundig)
Uiteindelijk is dit net als lopen. Je wacht niet op de perfecte omstandigheden, de perfecte outfit of het perfecte schema om te starten. Je trekt je schoenen aan en je gaat. Deze blog is mijn manier om toch te ‘gaan’, ook als het script nog niet perfect is. Want die innerlijke diva? Die wordt niet gevonden in een feilloos ingekleurde planner. Die vind je in de moed om ‘goed genoeg’ te zeggen en tòch te stralen.
ps: deze blog heeft wel een grote maand in concepten gehangen..zoals ik zei: het is een ‘work in progress’
