Mijn loopavonturen

halve marathon Brussel 2025

Ik wist het zeker: de halve marathon Brussel ging zwaar worden. Een flink ziek geweest de week ervoor was niet de ideale voorbereiding. Daarbij kwam ook nog dat het de start van mijn menstruatie was, waar ik altijd een dipje heb. Dus de voorbereiding was niet top. Maar omdat Eindhoven zo vlot en boven verwachting was gegaan, liet ik mijn tijdsverwachting voor deze Halve Marathon van Brussel snel vallen. Er stond maar één ding op de planning: uitlopen en genieten. 

De vroege start en de wandelkilometers

Het startuur was vroeg: 9 uur. Zeker als je nog vanuit Turnhout moet komen. De avond voordien werd alles, tot aan ons ontbijt toe, netjes klaargelegd. Zo konden we bij het afgaan van de wekker alleen nog in onze kleren rollen en dan een kort rondje met de honden maken. Daarna was het in de autostappen en dan: gáán.

Aangekomen in Brussel moesten we de nummers ophalen bij de finish en dan de wandeling maken naar de start (de auto stond ergens tussenin geparkeerd) Tegen de tijd dat we in het startvak stonden, waren we al opgewarmd. 

De waves waren vrijwillig. Dit kan een voordeel zijn maar ik vermoed dat er ook wel wat misbruik van gemaakt wordt. Omdat mijn tijdsdoel al in de prullenbak lag, koos ik gewoon voor de laatste wave. Dat zorgde wel voor een lange wachttijd. Veel lopers wilden nog naar voren, waardoor we pas een kwartier later konden vertrekken. En daar zagen we ineens een bekend gezicht: iemand uit onze buurt die we dikwijls tegenkwamen als we met de honden wandelen. Hoe toevallig, maar wel een leuke babbel gehad.

De klim naar nergens

Brussel is niet plat, dat kon ik me nog herinneren. Het huidige parcours leek een stevige klus, dus de boodschap was: krachten sparen. Op kilometer 3 hadden we het al vlaggen: de eerste klim.

We kwamen langs een kerk van Laken en gingen richting het Park van Laken. Leuk lopen, maar ik wist dat het niet lang ging duren. We moesten naar het Boudewijnstadion en dat betekende: klimmen, klimmen, klimmen. Persoonlijk? Ik had dit stuk eruit gelaten. Het ging omhoog, een rondje door het stadion (waar de sfeer en het publiek nergens te bekennen waren) en dan langs dezelfde baan  weer naar beneden. Dit betekende dat je richting station al bende zag lopen die er was geweest. En toen wij daalden, zagen we bijna niemand meer klimmen. Ik zat dus nu echt wel in de achterhoede.

Na het stadion liepen we richting het Atomium en langs het Osseghempark en het park van Laken. En met langs bedoel ik ook écht langs: we liepen zo’n 3 kilometer naast een muur. Niets te zien. Aan de andere kant kon je door de bomen wel een grote baan met auto’s zien. Niet echt een run with a view, zeg maar.

Het lange, saaie en eenzame stuk

Was het saaie stuk eindelijk voorbij? Helaas, nee. Toen kwamen we op een grote baan, waar de echte ellende van het klimmen begon.

Vanaf kilometer 13 ging het omhoog. En omhoog. En omhoog. Vijf kilometer lang stijgen Dit op een rechte, saaie baan waar écht niks te zien was. Mijn gedachten dwaalden af: stel dat ik hier val… waar is de EHBO? Op andere events zie je nog hulp op de fiets, maar hier zagen we op lange stukken niks. Kwam dat omdat we in de achterhoede zaten? Waarschijnlijk. Maar ik had toch graag wat meer van de organisatie en hulpverleners gezien.

Na deze mentale strijd waren we eindelijk boven en konden we een andere baan op, richting het Jubelpark. O, tof daar te lopen! dacht ik. Ik wilde echt wel weer beginnen te rennen, want de hele klim had ik moeten wandelen voor mijn enkel. Maar nee, we mochten niet door het park, maar door de tunnel.

Daar kwamen we de eerste lopers van de marathon tegen. Wauw, die liepen nog snel! Wel leuk om te zien. Na de laatste tunnel was het nog een grote kilometer.

De finish en de blaren

Pas na de laatste bocht richting de finish werd er weer gejuicht en geapplaudisseerd. Hier was dus al dat publiek.  Wat was ik blij! Vanaf kilometer 20 zat er al iets in mijn schoen, wat ik na de finish pas ontdekte: twee vette blaren. Gelukkig stond daar wel een EHBO-medewerker die mijn voet vlug verzorgde. Eind goed, al goed.

Mijn tijd viel nog mee: een half uurtje trager dan Eindhoven. Ik heb veel gewandeld, maar meer zat er echt niet in.

Ben ik tevreden? Ja, want ik heb de finish gehaald. Zal ik ginder nog lopen? Als het parcours niet anders gaat, nee. Dat lange saaie stuk was dodelijk. Saaie kilometers verzamel ik genoeg tijdens mijn trainingen.

Nu focus ik me op herstel en nadenken over mijn loopjaar 2026.