De zomer loopt ten einde, en dat betekent voor mij niet alleen de switch van zomerkleren naar najaarsoutfits, maar ook de hoogste tijd voor een terugblik. En wat voor een! De afgelopen maanden waren een ware rollercoaster van emoties, keuzes en trainingen die meer niet dan wel leken te lukken. De grote vraag is: sta ik nog steeds achter de keuzes die ik heb gemaakt? Laten we de balans opmaken.

Eén van de belangrijkste beslissingen deze zomer was mijn halve marathonkeuze. Oorspronkelijk stond de halve marathon van Eindhoven op de planning, maar na veel wikken en wegen heb ik besloten om het rustiger aan te doen. Mijn tempo zat nog niet helemaal op punt en een overhaaste beslissing is nooit een goed idee. Daarom heb ik de race verplaatst naar de halve marathon van Brussel op 2 november. Die extra tijd geeft me de ruimte om de trainingskilometers op te bouwen en het doel met meer plezier en minder druk te benaderen.

Toch heb ik onlangs een doortastende knoop die ik had doorgehakt, toch weer een beetje hersteld. Ik had namelijk besloten om helemaal te stoppen met mijn studie Bachelor Accountancy. Maar in plaats van het vakgebied volledig de rug toe te keren, heb ik besloten om komend schooljaar toch een of twee vakken te volgen. Het is een mooie manier om de vinger aan de pols te houden, zonder de druk van een volledige studie. Wie weet pak ik het volgend jaar wel weer volledig op! De flexibiliteit van afstandsonderwijs na mijn werk is daarbij ideaal.

Kilometers en Hormonen: Een Moeder Natuur Dilemma

Als ik puur naar mijn hardlooptrainingen kijk, heb ik het gevoel dat ik nooit echt in mijn ritme gekomen ben. Drie dagen per week lukt meestal wel, maar die vierde training moet ik regelmatig laten schieten. Trainingen afbreken komt ook af en toe voor, en dat geeft me het gevoel dat ik niet echt ‘deftig’ heb getraind. Als ik de statistieken erbij pak, valt het mee én tegen: 60 km in juni, 99 km in juli en 90 km in augustus. Niet de aantallen waar ik op hoopte.

Eerlijk is eerlijk, het weer was deze zomer ook niet de grootste spelbreker. Ja, er waren warme dagen waarop ik liever binnen bleef, maar er waren meer dan genoeg momenten waarop ik had kunnen lopen… als mijn lijf had meegewild. Ik merk dat ik ouder word, en de perimenopauze zorgt nog steeds voor een aanhoudende vermoeidheid. Misschien dat een aanpassing van mijn hormoonmedicatie verlichting kan brengen.

Toch, als ik diep in mijn hart kijk, heb ik wel degelijk vooruitgang geboekt. Ik ben al iets sneller en de kilometers gaan vlotter. Ik blijf wel het gevoel hebben dat het nog niet helemaal op punt staat, en ik heb geen idee waar dat aan ligt. Maar hardlopen is voor mij meer dan alleen prestaties. Het is vooral genieten en die vrijheid op de weg voelen.

Wandelen met Charlie en Rubio: Ook Trainen!

Gelukkig heb ik deze zomer niet alleen hardgelopen. Ik heb ook genoten van prachtige wandelingen met mijn twee honden, Charlie en Rubio. Wandelen met een veertienjarige hond als Rubio en een energieke driejarige als Charlie kan soms een uitdaging zijn. Zo gingen we onlangs wandelen met een buggy voor de bejaarde Rubio, maar onze ondeugende Charlie sprong er om de haverklap in! Uiteindelijk zaten ze er samen in, als twee koningen die zich lieten vervoeren.

Deze wandelingen beschouw ik ook als training. Ze houden me fit, en de kilometers in de benen zijn altijd goed meegenomen.

De zomer is voor mij altijd een lastig seizoen om te hardlopen. Het is zo tegenstrijdig: ik houd van de warmte, maar het hardlopen zelf gaat dan moeizamer. De herfst staat voor de deur, en met de dalende temperaturen hoop ik dat mijn trainingsritme weer terugkomt.

Mijn hoofddoel voor de komende maanden is helder: ik wil de regelmaat terugvinden. Regelmaat in mijn loopjes, in het bloggen, in mijn studie en in het leven met mijn honden. Die halve marathon in Brussel is de perfecte stok achter de deur. En wie weet, als alles goed gaat, begin ik over een jaar of twee met de training voor een volledige marathon.