Al een hele tijd maalde het door mijn hoofd. Belangrijke beslissingen die genomen moesten worden, keuzes die mijn pad zouden bepalen. Ik heb erover getobd en gezwoegd. Nu ben ik op een punt gekomen dat ik precies weet wat ik wil. Toch geeft het een dubbel gevoel: een vleugje falen, een zucht van mislukking, maar tegelijkertijd een immense opluchting. Ik voelde dat het zo niet langer kon. Welke ballen moest ik laten vallen? Want ze allemaal in de lucht houden, dat ging écht niet meer.

De allerbelangrijkste bal? Mijn hardlopen. Die wil ik absoluut niet kwijt. Daarna volgen mijn paarden en de heerlijke wandelingen met mijn honden. Fotografie en bloggen zijn ook passies die ik koester. Werk is nu eenmaal een constante factor waar je niet zomaar onderuit kunt, dus die bal bleef stevig in de lucht. Maar de grootste uitdaging was ongetwijfeld mijn studie. Hoewel het goed ging – mijn punten waren dik in orde – merkte ik dat ik daardoor constant andere, voor mij cruciale, ballen liet vallen.

Welke ballen wilde ik vasthouden en welke zou ik gewoon aan de kant schuiven? Deze vraag spookte al even door mijn hoofd. Een weekje vakantie heeft veel opgeklaard, al bleef dat knagende gevoel van falen aanwezig. Het gevoel dat ik nu heb, is er één van mislukking, maar tegelijkertijd een enorme opluchting. Dus hier is mijn grote nieuws: ik stop even met studeren. De combinatie van werk en studie is zwaar, heel zwaar. En ik heb echt nog te veel andere ballen die net zo belangrijk zijn en die ik niet langer wil verwaarlozen. Bovendien komt er binnenkort nog een prachtige nieuwe bal bij: ik word oma! (Nu voel ik me wel even heel oud, zeg!) Daarom heb ik besloten om een jaar studie pauze te nemen.

Hardlopen, mijn paarden en mijn honden… dat zijn voor mij de absolute prioriteiten waar ik mijn vrije tijd aan wil besteden. Daarna komen het bloggen en de fotografie. De afgelopen maanden leefde ik constant op automatische piloot. Een sociaal leven? Dat had ik even niet meer. Mijn familie zag ik nog maar sporadisch. Ik was constant moe, overwerkt, overprikkeld. “Ga ik dit nog een jaar of drie volhouden?”, vroeg ik me af. Absoluut niet. De studie is niet noodzakelijk voor mijn werk, en ik ben niet direct van plan om ergens anders te gaan werken. Heb ik er iets van geleerd? Zeker! De twee jaren die ik achter de rug heb, zijn absoluut niet verloren. Ik ben blij dat ik heb kunnen bewijzen dat je zelfs op latere leeftijd een studie kunt aanvatten en uitstekende resultaten kunt behalen.

Maar voor mij is het nu even genoeg geweest. Ben ik dan gefaald en mislukt? Misschien in de ogen van sommigen. Maar ik wil terug mijn eigen ding kunnen doen, want ik begon mezelf kwijt te raken. Natuurlijk heeft de perimenopauze hier zeker niet bij geholpen. Wat ik wel gemerkt heb, is dat sinds ik de beslissing genomen heb, ik veel rustiger ben in mijn hoofd, minder moe en beter kan slapen.

Liefs
Linda